Όταν μαθαίνεις κάτι "παπαγαλία" στην ουσία δεν το καταλαβαίνεις αλλά το θυμάσαι, και η μνήμη φθίνει με το χρόνο, είναι απόλυτα φυσιολογικό. Αντίθετα όταν κάτι το καταλαβαίνεις, χρησιμοποιείς την λογική για να το κάνεις και πολύ λιγότερο την μνήμη.
Οι περισσότεροι σε αυτή τη χώρα έχουνε μπει στο σύστημα εκπαίδευσης από πολύ μικρή ηλικία και έζησαν πολλές εμπειρίες, είτε καλές είτε κακές. Όλοι όμως, μηδενός εξαιρουμένου για να τα βγάλουν πέρα με αυτό σύστημα έπρεπε (και ακόμα πρέπει) να διαθέτουν πολύ καλή μνήμη. Γιατί στην ουσία όταν εξετάζεσαι σε ένα μάθημα σε οποιαδήποτε βαθμίδα της εκπαίδευσης, εξετάζεσαι ως επι το πλείστον στο πόσο καλή μνήμη έχεις και πολύ λιγότερο στην ικανότητα ανάλυσης της σκέψης.
Βέβαια και η εξάσκηση της μνήμης παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη ενός ανθρώπινου εγκεφάλου αλλά όταν ο εγκέφαλος γεμίζει με πολλές άχρηστες πληροφορίες τότε φυσικό και επόμενο είναι να "κλατάρει".
Πάρτε για παράδειγμα τα μαθηματικά, ένα από τα πιο σημαντικά μαθήματα σε κάθε βαθμίδα. Πρέπει ο κάθε μαθητής ή φοιτητής να θυμάται από έξω ένα σορό μαθηματικούς τύπους και θεωρήματα. Λες και αν καταφέρει κάποιος να αποστηθίσει όλους τους τύπους σημαίνει ότι η ικανότητα αναλυτικών σκέψεων του για την λύση προβλημάτων είναι αυτόματα μεγαλύτερη από κάποιον που δεν έχει και τόσο καλή μνήμη. Αυτό ισχύει και σε πολλά άλλα μαθήματα όπως η ιστορία, η φυσική, πληροφορική κ.α.
Δεν δίνεται βάση στην ουσία του αντικειμένου, ο εκπαιδευόμενος δεν αποθηκεύει στην μνήμη του μόνο αυτά που του χρειάζονται αλλά αποθηκεύει και ένα σωρό άλλες άχρηστες πληροφορίες.
Στο μάθημα της ιστορίας για παράδειγμα ο μαθητής τα μόνα πράγματα που πρέπει να μαθαίνει για ένα ιστορικό γεγονός είναι "ΠΟΤΕ, ΠΟΙΟΣ, ΠΟΥ, ΤΙ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ" και όχι να διαβάζει σελίδες επι σελίδων για άχρηστες λεπτομέρειες που μετά από την εξέταση δεν πρόκειται να θυμάται καν.
Αλήθεια δεν έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί πρέπει να μαθαίνουμε λεπτομερέστατα ένα βιβλίο ενώ μπορούμε πολύ απλά αν κάποια στιγμή χρειαστούμε ένα μαθηματικό τύπο, μια ιστορική λεπτομέρεια ή να θυμηθούμε από πόσες λυχνίες κενού και ηλεκτρονόμους αποτελούνταν ο πρώτος υπολογιστής ENIAC να ανοίξουμε εκείνη την ώρα επιτόπου το κατάλληλο βιβλίο η ακόμα καλυτέρα να ψάξουμε στο internet; Όταν μαθαίνεις κάτι "παπαγαλία" στην ουσία δεν το καταλαβαίνεις αλλά το θυμάσαι, και η μνήμη φθίνει με το χρόνο, είναι απόλυτα φυσιολογικό.
Αντίθετα όταν κάτι το καταλαβαίνεις, χρησιμοποιείς την λογική για να το κάνεις και πολύ λιγότερο την μνήμη. Αν για παράδειγμα θέλεις να υπολογίσεις ένα επικαμπύλιο ολοκλήρωμα χρησιμοποιώντας το Θεώρημα Green, το μόνο που χρειάζεται να θυμάσαι είναι πρόσθεση αφαίρεση πολλαπλασιασμός και διαίρεση. Το θεώρημα Green θα το δεις μέσα από το βιβλίο, δεν είναι έγκλημα να το κάνεις. Στη λύση του επικαμπύλιου ολοκληρώματος θα φτάσεις χάρη στην λογική και όχι στη μνήμη.
Τώρα θα μου πεις ότι όλα αυτά γίνονται γιατί βολεύει το σύστημα να έχεις ένα κεφάλι γεμάτο με άχρηστες πληροφορίες και όχι με χρήσιμες που θα σε βοηθήσουν να το αλλάξεις (το σύστημα ντε! Αμνησία έχεις;) αλλά σκέψου ότι κάποιοι καθηγητές είναι σωστοί και δίνουν τη δυνατότητα στους εξεταζόμενους να εξετάζονται με ανοιχτό βιβλίο ή έστω με ένα τυπολόγιο. Αυτό ισχύει περισσότερο στα πανεπιστήμια. Τώρα αν δίνεις πανελλήνιες.
ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ ΦΙΛΕ.
TEXANOS
